Bitterzoete tijdelijke vreugde

Allereerst gelukkig nieuwjaar iedereen!!

Buiten sneeuwt het. Code oranje. Ik kom net weer terug van mijn drie-maandelijks bezoek aan de oncoloog. De trams rijden gelukkig. Lang leve de HTM. Ik ga nu elke 3 a 4 maanden naar het ziekenhuis voor bloedonderzoek. Dan checken ze vooral mijn tumormarker (CA 15.3) en leverwaarden. De tumormarker is een eiwit wat meestal hoger wordt als er borstkanker groeit in je lijf. Dat is niet bij iedereen zo, maar bij mij werkt die marker goed. Wat fijn is want dan durft de oncoloog ook minder vaak een scan te doen. Ik krijg nu pas in september weer scan, omdat mijn bloed er heel goed uitziet en ik me verder ook goed voel. Behalve de bekende moeheid. In mei wel weer bloedonderzoek en afspraak bij oncoloog. Ze bouwen de scan wel een stuk sneller af dan ik eigenlijk dacht. Ik dacht dat ze nog wel een paar jaar om het half jaar zouden scannen, maar het is nu ruim 2,5 jaar stabiel op Letrozol. Daarom denkt de arts dat het nog jaren goed zou kunnen gaan op dit medicijn. Het werkt vaak of kort of juist heel lang. Bij mij lijkt het lang te gaan werken. Gaan we nu maar even vanuit. Super fijn. Zo’n PET-scan is heel intensief en dat radio-actieve spul te vaak in je lijf zit je ook niet op te wachten. Een keer per jaar is wat mij betreft nu prima.

In de wachtkamer vind ik het altijd interessant om naar de mensen om me heen te kijken. Ik kan altijd aan de lichaamstaal zien of mensen er voor het eerst zijn, op een controle of voor een spannende uitslag. Bij gespannen gezichten weet je dat ze wachten op hele belangrijke uitslagen. Als ze de wachtkamer uitkomen zie je ook meteen of het goed of slecht was. Hele oude mensen die alles wat gelaten afwachten. Hele jonge mensen die soms nog vol ongeloof in zo’n wachtkamer zitten. Meegezogen door een tornado aan gevoelens. Kleine kinderen die geen idee hebben wat hun moeder of vader meemaken. Alles zit er door mekaar. Boze mensen, verdrietige mensen en soms gelukkig ook hele blije mensen die niet meer terug hoeven te komen omdat ze beter zijn.

Het meest lastige van mijn situatie vind ik de tijdelijkheid van mijn vreugde en opluchting. Ik ben blij dat we nu uitgaan dat ik nog (enkele) jaren op dit medicijn vooruit kan. Maar niks is zeker. Ik kan op een dag wakker worden, pijn hebben, scan krijgen en het is weer mis of bij een controle. Maar tegelijkertijd kan het ook nog echt jaren helemaal stabiel blijven en vinden ze in de tussentijd een medicijn uit dat de slapende cellen gaat opruimen. Het kan. En dat is al winst. Code groen, voor nu.

Volgende keer ga ik schrijven over Groenland. Of over Venezuela. Of over de formatie.  Of over waarom de ene mandarijn een stuk meer oranje ziet dan de ander.

Ik ben van alle markten thuis. En voor nu heel blij.