Hoop

Afgelopen zondag zijn we naar een sing-along geweest. Dit was een meezingavond met meer dan 1.100 man onder leiding van Gregor Bak en Francis van Broekhuijzen. Het was een heerlijke avond en je werd er helemaal vrolijk van. Twee uur lang meezingen in het grote Atrium van het gemeentehuis van Den Haag. Die ruimte is zo groot dat je een prachtige galm hoort. Het was mooi om er middenin te staan en mee te zingen. Je vergeet even de grote boze buitenwereld en zit in een warm bad van muziek, zang en gluhwein. Als je met zoveel mensen samen zingt over vrede en liefde dan geeft dat ook hoop. Een soort tegenhanger van wat je dagelijks allemaal leest over oorlog, geweld en ellende.

Het doet me denken aan een Kerst in Damascus meer dan 25 jaar geleden. Mijn ouders woonden daar toen tijdelijk en ik was op bezoek. Met nog wat andere buitenlanders vierden we toen midden in de oude stad bij een heel oud kerkje Kerst vlakbij het nonnenklooster waar kinderen van de straat werden opgevangen. Het was nog jaren voor de burgeroorlog. Ik herinner me hoe bijzonder de sfeer was. Heel kleinschalig maar prachtig. Hoewel het regime toen ook al heel repressief was konden Joden, Christenen en Moslims wel gewoon naast elkaar leven. De gedachte dat dat toen ook kon geeft hoop.

Deze Kerst vind ik hoop misschien ook wel het sleutelwoord. Hoop op vrede en stabiliteit. Dat de rare leiders met hun asociale gedrag plaats maken voor empathie, mededogen, vooruitgang, wetenschap en samen de wereld wat beter maken.

En ook hoop op toch een medicijn dat er voor zorgt dat ik wel helemaal beter kan worden en met mij duizenden andere vrouwen. Er zijn nu veel congressen waar allerlei nieuwe inzichten worden gepresenteerd. Maar de vernieuwingen gaan wel tergend langzaam en voordat de nieuwe medicijnen ook beschikbaar zijn ben je vele jaren verder.

De tekenen zijn niet zo goed en misschien is het hoop tegen beter weten in. Maar ik blijf altijd hopen.