Weer meedoen

Vorige week fietste ik door de stad tijdens pauzetijd. Het was de eerste warme dag in tijden en iedereen liep lekker buiten in groepjes met collega’s of alleen. Voor het eerst sinds ik ziek ben had ik het gevoel dat ik ook weer mee ga doen. Ik was op weg om me in te schrijven bij diverse uitzendbureau’s. Niet dat de verwachting groot is dat ik daar direkt vind wat ik zoek maar het kan een ingang zijn. Ik zoek een baan voor 16 uur als projectmedewerker, beleid en/of stafadviseur of persoonlijk begeleider. In ieder geval niet iets waar ik lang moet staan of wat heel saai is. Ik moet wel mijn hersens en/of creativiteit kunnen gebruiken. En ook het gevoel hebben dat het er toe doet maatschappelijk of in iemands leven. Mijn situatie is best een rare, maar ik hoop toch wel iets te kunnen vinden. Mijn energie is nu goed genoeg.

Het is geen noodzaak. Ik heb nu geen uitkering, maar ik wil gewoon weer meedoen. En wat extra verdienen is natuurlijk wel ook heel fijn nu het leven elke dag duurder wordt. Bovendien, en dat klinkt ook raar, het gaat nu zo goed dat ik ook echt best ver vooruit durf te denken. Wie weet haal ik mijn pensioen nog (nog veertien jaar). En dan moet ik toch ook denken aan sparen. In het begin dacht ik niet verder dan een jaar vooruit, maar nu ben ik langzaam aan optimistischer. Maar dat vind ik tegelijkertijd ook heel eng omdat ik dan denk dat ik het ongeluk op me afroep door zo te denken. Beetje bijgelovig.

Zoals ik het nu voor me zie ga ik 16 uur in de week werken. Daarnaast wil ik werken aan een gedichtenbundel (debuutbundel) via een uitgever. Daar verdien je vrijwel niets mee, maar ik zou het toch heel graag willen. Dus samen met nog meer sporten en fitter worden zijn dat nu mijn doelen.

Het bijhouden van dit blog is best dubbel. Ik ben hier heel eerlijk over al mijn zorgen, angsten en hoe het voelt om te leven met uitgezaaide borstkanker. Maar tegelijkertijd wil ik ook meedoen en voor vol aangezien worden. Dat is best een tegenstrijdigheid. Want door zo open te zijn over dat het best lastig is kan het mogelijke werkgevers ook afschrikkken. Maar ik vind juist een open en eerlijke houding heel belangrijk. Ook voor lotgenoten. Want het kan allebei waar zijn. Je kan soms moe, angstig en somber zijn en tegelijk ook geschikt zijn om een goede en optimistische bijdrage als werknemer te geven in de maatschappij. Er zijn lotgenoten die hun ziekte geheim houden en doorwerken tot bijna het eind. Geen idee hoe ze dat doen. Ik begrijp het wel ergens want dan heb je niet te maken met het stigma van kanker. Want dat bestaat nog steeds heel erg. Maar zo zit ik niet in elkaar. Ik ben altijd heel open geweest en dat zal ik ook altijd blijven. Hoe vaak ik ook tegen een muur loop.