Waar te beginnen...

Het is al anderhalve maand geleden dat ik voor het laatst iets heb geschreven. Er is zoveel gebeurd dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Laat ik beginnen met het goede nieuws dat ik kort geleden weer een scan heb gehad en dat alles nog steeds goed is. Nog steeds geen ziekte zichtbaar. Ook de tumormarker is nog steeds laag. Mijn oncoloog zei “laten we afspreken dat we deze afspraak zo lang mogelijk heel saai houden”. Dat vond ik een heel goed idee. Dus dat is heel fijn. Het is nu drie jaar en 8 maanden na de diagnose. Ik ben zoals ik in de vorige blog had geschreven ook weer voorzichtig begonnen met werk als Zorgmaatje. Het is nog wat aftasten wat voor mij het beste werkt vooral qua werkzaamheden. Ik moet uitkijken met mijn rug. Maar het is absoluut leuk om te doen.

De zomer kenmerkt zich vooral door hectiek en drukte. Helaas is mijn schoonmoeder ongelukkig gevallen vlak voordat we op vakantie zouden gaan. De vakantie naar Engeland hebben we afgezegd omdat het onduidelijk was hoe het herstel zou gaan en wat voor hulp ze nodig zou hebben. Gelukkig is ze na zes weken revalidatiecentrum nu weer thuis en kan ze met her en der hulp zich nog goed redden. Het gaat naar omstandigheden nu goed met haar. Wij zijn er in de zomer nog wel twee keer kort er even uit geweest. Vijf dagen Veluwe en zes dagen Wenen. Beide waren heerlijk. Dus we hebben goede alternatieven gevonden voor Engeland. Ik wil wel volgend jaar nog graag naar Engeland om mijn man te laten zien waar ik heb gewoond als kind en ook Bath waar ik een Master heb gevolgd. Dus dat zit nog in het vat.

Het is eigenlijk raar omdat deze blog gaat over leven met uitgezaaide kanker. Maar omdat het godzijdank nu al best heel lang rustig is speelt dat nu vooral een rol door de permanente angst. Die angst komt en gaat, maar is nooit helemaal weg. Maar iedereen met deze diagnose weet dat je er mee opstaat en mee naar bed gaat. Altijd aan het bedenken hoe het echt weg zou kunnen gaan. Laatst las ik het verhaal van een vrouw die bijna dezelfde diagnose had als ik in 2013! En die leeft nog, sterker nog ze werkt zelfs weer in een best drukke baan. Dus dat geeft hoop. En elk jaar dat het goed gaat op de Letrozol zie ik als een extra jaar waar ik niet aan het volgende plankje van medicijnen hoef te beginnen. En dus hoop op nieuwe medicijnen. De ontwikkeling gaat nu heel snel door AI. Hoop doet leven. Dat was ook een goede naam geweest voor mijn blog.