Lievelingstpersoon

Ik ben verdrietig. Gisteren is mijn lievelingst Bekende Nederlander overleden. Pauline Cornelisse. Ik had het gevoel dat ik haar kende. Net als zovelen met mij. Ik was fan vanaf het begin. Heb bijna al haar boeken, voorstellingen gezien en programma’s bekeken. Tokidoki was mijn favoriet. Heb echt regelmatig dubbel gelegen van het lachen. Ik wist dat als ik naar een voorstelling van haar ging ik zo hard moest lachen dat het pijn deed. En dat was ook zo. Haar fascinatie voor het kleine, de feilloze manier hoe ze ongemakkelijkheden tussen mensen bloot kon leggen. Of misverstanden. Heerlijk. Ze had wel al vaker aangegeven dat ze met kanker of een voorstadium worstelde. Heel lang geleden had ze verwerkt in een show dat er bij haar onrustige cellen waren gevonden in haar baarmoeder. Jaren later dat ze schildklierkanker had en nu was ze sinds 2024 ernstig ziek. Ze zei niet precies wat voor soort kanker, maar toen ze bij de uitreiking van de NS Publieksprijs 2025 moest huilen wist ik dat ze wist dat het niet goed ging. Ik zag een soort oerverdriet. Dat herken ik tegenwoordig.

Gisterochtend kreeg ik mail van het de La Mar dat de voorstelling in november afgezegd was omdat ze nog behandelingen onderging en ze geen energie had. Paar uur later las ik dat ze dood was. Ik heb echt zitten janken. Schrok me rot. Alsof er een goede vriendin was doodgegaan. Ik was me eigenlijk niet bewust hoeveel mensen ook van haar hielden. In alle talkshows en in alle kranten werd er over haar gepraat. Ik vond het heel dapper hoe ze met haar mutsje op was gaan zitten bij de Slimste in al haar kwetsbaarheid. Ik weet als geen ander hoe kwetsbaar je je voelt als je je niet lekker voelt door de chemo met zo’n mutsje op je hoofd. Ze zei “het is goed om hoop te hebben, maar ook om ruimte bieden voor wanhoop”. Raak zoals altijd.

Is het lievelingspersoon? Is het lievelingstpersoon? Voor mij ben je mijn Lievelingstpersoon Bekende Nederlander. Laat ze lachen daar waar je ook bent. Ik zie je al verwonderend rondkijken. Wat voor taal zouden ze hier spreken? Maar jemig wat zullen we je hier missen om deze idiote, gemene, rare, oneerlijke wereld meer kleur te geven en een lach. De wereld heeft meer mensen nodig zoals jij.