Ode aan Lieke

“De  oneindigheid van tijd houdt me overeind nu. Hoe lang de dag ook leek, het was een snipper. Hoe kort de dag ook lijkt, er is nog tijd” (Lieke Marsman, In mijn mand, 2021)

Lieke Marsman is dood. Ik ben een bewonderaar van haar werk, maar ook hoe ze was als mens. Ik heb haar in een paar programma’s gezien. Zomergasten en bij Raven van Dorst op de boerderij. Ze was ernstig, maar ook vol met humor en zelfspot. Ik voelde ook dat grote verdriet over haar ziekte. Die boosheid en wanhoop soms, maar ook een soort van opgedrongen acceptatie. In haar werk verwoord ze echt heel mooi hoe ze met haar ziekte omging. Daardoor lijkt het alsof ik haar een beetje kende. Ik vind eigenlijk niet zoveel dichters goed, maar haar vind ik echt heel goed. Zeker ook in de categorie Gerrit Komrij. Ik hou van die rauwe realiteit verpakt in lyrische zinnen.

Er zijn meer bekende mensen die leven met kanker. Ik hou me daar aan vast. Zo van, die leven ook nog. Dus als dan een van mijn helden doodgaat ben ik verdrietig. Verdrietig omdat het uiteindelijk altijd zo gaat. Voor iedereen. Alleen bij de een veels te vroeg. 35 jaar. Dat is toch geen leeftijd om dood te gaan. Ik ben ook fan van Paulien Cornelissen en van Herman Koch. En er zijn nog vele anderen bekende die ook een vorm van kanker hebben. Helaas… En ook onbekenden natuurlijk Gisteren las ik het verhaal van een hoogleraar van 57 die nog doorwerkte tot kort voor haar dood. Hoe dan, denk ik. Hoe kan je de behandelingen ondergaan en toch energie hebben? Ik snap dat echt niet. Soms hoor je ook van iemand die besluit zich niet te laten behandelen, doorwerkt en dan ineens met een pil er tussen uitpiept. Clairy Polak in dit geval. Koen Verbraak heeft er een mooie docu van gemaakt. Dat begrijp ik al helemaal niet. Dat lijkt me zo verschrikkelijk eenzaam.

Ik denk dat ik binnenkort nog een paar bundels van Lieke ga kopen. De mooie teksten troosten. Je bent pas echt dood als ze niet meer over je praten. Dus ze blijft nog heel lang leven. Rust zacht lieve Lieke.