Machteloos

Het gevoel dat me de laatste week vaak overvalt is een gevoel van machteloosheid. Als je naar het nieuws kijkt heb je het gevoel dat de wereld heel langzaam maar zeker in een soort vacuum van een gewapend conflict wordt gezogen. Zo’n Trump die als een soort dolle stier overal zijn zin wil hebben en het internationaal recht volkomen aan zijn laars lapt. Europa die daar geen antwoord op lijkt te hebben. Putin die handenwrijfend afwacht tot hij straks ook weer ergens anders kan toeslaan en Xi die nu zelfs laatst Taiwan met marineschepen in de vorm van een hart omsingeld heeft (echt waar!). Hoe cynisch kan de wereld zijn.

Het boek van Geert Mak “de Wisselwachter” vertelt het verhaal van Harry Hopkins. Dat was een vertrouweling van president Roosevelt en een belangrijke sleutelfiguur in en voor de Tweede Wereldoorlog. Het is vreselijk om te zien hoe de geschiedenis zich lijkt te herhalen, maar dan bijna nog enger. Je leest echt dezelfde soort spanningen in het boek. En ook toen had niemand zin in oorlog en hebben ze lang geprobeerd om met diplomatie het in goede banen te leiden.

Ik heb vaak het gevoel dat heel veel mensen de ernst en gevaar van de situatie niet inzien. Pas als het echt goed mis is schudden mensen wakker. En dat is ook wel te begrijpen. Conflict, oorlog, tekorten, dienstplicht. Het zijn nou niet echt woorden waar je blij van wordt. Maar het kan zomaar zijn dat we een tijd ingaan met heel veel conflict. En ook als het ons niet direct raakt zal het ons raken via handel, vrijheid om te reizen en beschikbaarheid van belangrijke zaken zoals olie, gas maar ook medicijnen. Dat laatste vind ik zelf ook echt eng. Ikzelf, maar heel veel mensen, zijn vaak afhankelijk van medicatie die uit Amerika of China komt.

Je denkt vaak dat de belangrijke ontwikkelingen in de geschiedenis gebaseerd zijn op logica en verstand. Maar het is vaak het omgekeerde. Trump wil Groenland onder andere inlijven, omdat hij niet wil dat Rusland of China het inneemt en ze dan buren zijn. Maar Rusland en Amerika zijn al buren bij Alaska. Hij wil het gewoon hebben, omdat het groot is en gewoon voor de “heb”. Zoals iemand in een midlife crisis een motor koopt. Maar daarmee blaast hij wel een van de belangrijkste pilaren van rust en stabiliteit in het Westen op nl. de NAVO. De mens leert echt helemaal niks van de geschiedenis.

Het is best wel zorgelijk dat een stukje over de actualiteit somberder is dan de stukjes waarin ik schrijf over het feit dat ik chronisch/ongeneeslijk ziek ben.