Zenuwen

Het is nog iets minder dan twee weken voordat ik weer op controle moet in het ziekenhuis. Dat is de tijd dat bij mij dan de zenuwen weer flink beginnen op te spelen. Elke drie/ vier maanden moet ik op controle. Dat was altijd bloedprikken en een scan. Nu elke 4 maanden bloedprikken en een keer per jaar scan tenzij de bloedwaarden afwijken of er iets anders is. Bij het bloedprikken kijken ze naar de tumormarker en de leverwaarden. En ook naar de basisbloedwaarden. Als die goed en stabiel zijn hoef ik deze keer geen scan. Maar de oncoloog wil me ook op het spreekuur zien om te kijken en horen hoe het gaat. Ik ben nu de afgelopen maanden best ziek geweest door een virus. Ik ben daarom nu wel weer meer zenuwachtig. Ben ik nu nog zo moe door het virus of is toch de kanker terug? Ik denk het eerste, maar het is en blijft super eng.

In het ziekenhuis waar ik nu zit is de uitslag van het bloed al paar uur na afname zichtbaar in mijn dossier. Als er geen storing is. Dus als ik weer thuis ben, een kop koffie heb gedronken en er psychologisch klaar voor ben kijk ik samen met mijn man met een kloppend hart naar de uitslag. Ik scroll meteen helemaal naar beneden want daar staat de tumormarker. Die is vaak het laatst zichtbaar. Het is echt elke keer het meest enge om te doen. Ook de uitslag van de PET-scan is altijd doodeng. Daar zit vaak een lap medische tekst bij die ik inmiddels wel begrijp maar waar soms toch enge dingen in kunnen staan. En dan weet je niet of je je zorgen moet maken of niet.

Dat is vaak ook een reden waarom lotgenoten wachten tot ze de dokter zien. Maar ik wil echt alles meteen weten, lezen en begrijpen. En ook meedenken alvast. Zodat ik goed beslagen in de spreekkamer aankom. Dat geeft me een gevoel van controle. Die heb ik niet natuurlijk, maar je laat jezelf minder overvallen. Ik weet inmiddels echt heel veel over de ziekte, welke vormen er zijn, hoe het kan muteren en mogelijke nieuwe medicatie en behandelopties. In geen van de gevallen van alle behandelopties knap je ervan op qua levensvreugd, maar je overleeft hopelijk weer wat langer. Ik besef heel goed dat ik nu met alleen Letrozol bijna drie jaar niet mag mopperen. Maar ik weet ook dat het bij elke controle weer kan veranderen en dat ik weer naar de volgende plank moet zoals lotgenoten dat noemen. Die angst en dreiging zijn het lastigst om mee te dealen. Hij is er altijd. Soms weer wat minder, maar zo een paar weken voor de controle neemt hij je weer bij de keel. Ik ga dan veel afleiding zoeken. Leuke dingen plannen, vrienden opzoeken, het strand of een spannende serie. Zoveel mogelijk er niet aan denken. Of ik schrijf erover in mijn blog.