Statistieken

Er zijn weinig dingen die je er zoveel erop wijzen dat je ziek bent als het begrip pensioen. Iedereen gaat er vanzelfsprekend vanuit dat je van een pensioen kan gaan genieten. Op TV bespreken ze het nu veel en vaak dat iedereen steeds ouder wordt en dat de AOW wel omhoog kan. De jeugd gaat waarschijnlijk wel 90 worden. Je leest de statistieken in de krant. In de sportschool train ik veel met ouderen om me heen. Soms zegt dan iemand “Ach jij bent nog jong. Geniet er maar van. Je hebt nog een heel leven voor je”. Dan voel ik echt een soort stomp in mijn maag. Ik zeg niks. Ik vertel de laatste tijd steeds minder vaak dat ik ziek ben.

Ik weet verstandelijk heel goed dat de kans dat ik mijn AOW haal met de medische kennis van nu vrijwel nihil is. Maar gevoelsmatig geloof ik toch nog in een wonder. Ik verbaas de dokters nu ook al. Waarom niet nog meer?Je erbij neerleggen, accepteren, genieten van het nu, “we weten allemaal niet hoe oud we worden”. Dat zijn de teksten die je hoort van anderen. Ze hebben allemaal gelijk. Maar de statistieken zijn toch echt anders. Morgen precies 3 jaar geleden hoorde ik dat ik borstkanker had. Een paar weken later dat het ook was uitgezaaid naar lymfen en lever. Volgens diezelfde statistieken sta je er dan niet echt goed voor. De oncoloog zei "ik ga er geen cijfer aangeven", maar je zag aan haar gezicht dat ze het somber in zag. Drie jaar later heb ik weer lang haar, ik sport, ik heb weer plannen voor een aantal jaar vooruit. Dat is echt heel goed en daar ben ik dankbaar voor. Maar drie jaar en een week geleden dacht ik nog dat ik tachtig zou worden. Dat ik met mijn man samen oud kon worden. Dat ik misschien wel een counselling praktijk zou starten.

Ik heb de ziekte voor nu geparkeerd in een kast. Hij staat er en ik weet ook dat hij niet zomaar zal verdwijnen. Ik hoop dat iemand hem meeneemt en weggooit. Dat ik hem nooit meer open hoef te slaan. Ik weet dat dat niet zo is. Dat mijn medicatie resistent zal worden. Ik heb in mijn hoofd besloten dat ze ergens in de komende jaren een medicijn vinden om ook slapende cellen te vernietigen en dat ik wel van dat pensioen kan genieten. Vooral om daarin rust te vinden. Mocht het anders gaan dan zal ik daar een weg in vinden. Maar voor nu kijk ik naar de verre toekomst als iets waar ik ook gewoon deel van ga uitmaken. F….. de statistieken.