top of page
Zoeken

Liefde

  • kpoortman
  • 11 mei
  • 2 minuten om te lezen

De uitslag van het bloedonderzoek was goed. Tumormarker wel iets gestegen van 20 naar 23. Dat is nog binnen normale schommeling. Volgende keer moet het wel dalen. Bij 28 had ik nog tumoren vorige keer. Het verschilt per persoon hoe betrouwbaar de tumormarker is. Bij mij lijkt hij tot nu toe wel heel betrouwbaar. Daarom pas in september weer scan en bloedonderzoek. Voelt als nog heel ver weg. De zomer zit er nog tussen. Dat is altijd een lekker gevoel. Ben natuurlijk heel blij. Maar toch was ik de afgelopen dagen ook best somber. Het is lastig uit te leggen. Komt door dat gevoel dat de dreiging nooit afneemt. Het is altijd tijdelijke opluchting. Ik blijf over dat dunne draadje lopen. Het ravijn voelt nog net zo wezenlijk. Terwijl eigenlijk de meeste om me heen me nu weer zien als weer bijna de oude. Wel nog veel moe. Maar verder zie je niks. En dat is super fijn. Ik geniet van mijn nieuwe haardos en ik ben echt oprecht heel dankbaar dat ik er nu bij zit zoals ik er bij zit. Maar ik zou zo graag echt helemaal schoon zijn. Dat de oncoloog zegt “we weten niet hoe, maar het is voor altijd helemaal weg”. Dat ik er een streep onder kan zetten. Niet elke keer die onderzoeken.

De eerste keer dat ik chemo had gehad en ik weer buiten liep zag ik een gele narcis. Zo’n hele mooie gele. Een doodnormale eigenlijk. Maar ik vond het toen de allermooiste narcis die ik ooit had gezien. Het was zo fijn om even buiten te zijn zonder die misselijkheid. Ik voelde me toen zo levend. Bloemen hebben dat effect nog steeds op mij. Veel meer dan vroeger. Toen was ik met hele andere dingen bezig. Ik was altijd beetje in dromenland. Beetje verstrooid. Ik  ben regelmatig mensen voorbij gelopen. Niet omdat ik ze niet wilde zien, maar omdat ik ergens in een andere wereld zat. Soms doe ik dat nog steeds. Ik zet dan een koptelefoon op en loop door de buurt. Kijkend naar alles om me heen. De natuur troost meer dan wat dan ook. En muziek ook. En de liefde. Mijn man en ik zijn vandaag zeven jaar getrouwd. De liefste schat in de hele wereld en hij heeft veel geduld met mij en mijn buien. Deze is voor jou.

 

Liefde

De kleuren, de geur, de verrassing

de teerheid van de blaadjes

zo kwetsbaar als het leven

Ze zijn, ze geven tot ze sterven

maar komen dan weer tot leven

nog mooier en rijker

dan de vorige keer

liefste, ik leef mijn mooiste leven met jou

 

 
 
 

Recente blogposts

Alles weergeven
Tutti frutti

Hoe vaak heb je niet allerlei plannen en lopen deze door de loop der dingen totaal anders. Dat kan door grote dingen zijn. Maar ook door kleine dingen. Vorige week brak mijn kroon. Vlak voor mijn roma

 
 
 
Ode aan Lieke

“De oneindigheid van tijd houdt me overeind nu. Hoe lang de dag ook leek, het was een snipper. Hoe kort de dag ook lijkt, er is nog tijd” (Lieke Marsman, In mijn mand, 2021) Lieke Marsman is dood. Ik

 
 
 
Weer meedoen

Vorige week fietste ik door de stad tijdens pauzetijd. Het was de eerste warme dag in tijden en iedereen liep lekker buiten in groepjes met collega’s of alleen. Voor het eerst sinds ik ziek ben had ik

 
 
 

Opmerkingen


bottom of page