Inleven

“Je bedoelt omdat je opgegeven bent”. De dermatologe kijkt me niet recht aan. “Nee dit heeft niks met je borstkanker te maken. Er is geen medische noodzaak om elk jaar op controle te komen”. Ik was vanaf mijn 30^e ongeveer elk jaar onder controle bij de dermatoloog op de vlekjespoli. Door mijn lichte huid en vele jaren in de tropen werd ik beschouwd als een hoog risico voor huidkanker. Zowel eerst in Voorburg als daarna in Dordrecht ging ik op controle. Toen ik in 2023 uitgezaaide borstkanker kreeg zei mijn toenmalige oncoloog dat het geen zin had om nog op controle voor huidkanker te gaan. Bij uitzaaiingen zou het sowieso op de PET-scan te zien zijn die ik elke vier maanden kreeg in het begin. Daar zat ook wel beetje een fatalistisch idee achter. Ik had toch al uitgezaaide kanker. Nu drie jaar later ben ik nog steeds helemaal stabiel. No Evidence of Disease. Dus ik had mijn nieuwe oncoloog gevraagd of het geen goed idee was om toch weer door te gaan met de jaarlijkse check van mijn moedervlekken. Daarbij in mijn achterhoofd houdend dat het toch lullig zou zijn als de borstkanker goed gaat en ik dan ineens doodga aan een melanoom. De oncoloog vond dat, omdat het goed gaat, een goed idee. Na 5 maanden wachten kom ik bij de dermatologe. Ze vraagt een paar vragen, kijkt me heel vluchtig na, duwt me een folder in de handen van ‘hoe herken ik een kwaadaardige moedervlek’ en zegt. Ik zie nu geen aanwijzing voor zorgen en verwijst me door naar huisarts als ik denk dat er iets verdacht is. Ik hoef niet meer naar haar te komen voor de jaarlijkse controle. Ik vraag ietwat verbouwereerd of dat iets met mijn borstkanker te maken heeft. Want mijn huid is niet ineens minder gevoelig om een melanoom te ontwikkelen.

Ik voelde de tranen opkomen. De hele weg naar huis heb ik gehuild. Waarom zou je denken. Het is toch juist goed dat je niet meer elk jaar op controle voor de moedervlekken hoeft. Ik ga al vaak genoeg naar het ziekenhuis. Maar juist het feit dat de oncoloog er zoveel vertrouwen in had dat hij mij doorverwezen had gaf me hoop. Hoop op iets van normalisatie, hoop op dat ik niet opgegeven ben. Hoop dat de medische zorg wel nog gewoon in me blijft investeren buiten de kankermedicatie om. Ik voelde die hoop wegwaaien. Het kan heel goed dat het gewoon komt omdat ze bezuinigen. Dat waar je vroeger onder controle van dermatoloog kwam er nu zoveel huidkanker voorkomt dat dat alleen nog gebeurd als je ook daadwerkelijk een rare vlek hebt. Maar hoe zie je dat? Hoe hou je dat bij? Die knobbel in mijn borst heb ik ook maar heel toevallig gevoeld en toen was het al helemaal uitgezaaid.

Het gaat soms ook om de woorden die je kiest. Ietsje meer begrip, ietsje meer inleven. Een erkenning van de situatie maakt een groot verschil. Ik ben niet opgegeven. Ik ben ongeneeslijk ziek, maar nog lang niet uitbehandeld. Dat is een groot verschil.