Hormonenstrijd

Zo op het oog zie je aan mij niet meer dat ik ziek ben. Mijn haar is weer terug. Bijna ook weer de kleur die ik had. Ik oog gewoon normaal. Voor zover ik normaal gesproken normaal oogde natuurlijk. Maar dat terzijde.

Ik voel me echter niet weer gewoon normaal. Ik ben nu al twee en half jaar aan de Letrozol. Dat zijn aromateseremmers. Ze zorgen ervoor dat je zo min mogelijk oestrogeen aanmaakt. Oestrogeen en progesteron zijn bij hormonale borstkanker de aanjagers. Door dat zoveel mogelijk te minderen proberen ze zo lang mogelijk te voorkomen dat de slapende cellen weer actief worden.

Hormoontherapie is vergeleken met chemotherapie veel beter te verdragen. Maar zo’n klein pilletje per dag heeft een enorme impact. Dat wordt door de oncologen en verpleegkundigen wel erkend. Ze geven er allerlei voorlichtingsavonden over. Maar door een gemiddeld neutraal persoon wordt vaak niet ingezien dat ook dit medicijn je heel erg beinvloedt. In het begin had ik vooral klachten die leken op spierreuma. Ik had zelfs ontstekingen die op de scan te zien waren. Door over te gaan op een ander merk (je hebt meerdere fabrikanten met diverse merknamen) gaat het nu beter gelukkig. Er zijn zelfs lotgenoten die door de spierpijn of depressieve klachten eerder stoppen en overgaan op een volgend medicijn. Maar dat kan jaren van je leven schelen dus ik hou stug vol. Het werkt bij mij wel super goed. De kanker slaapt voorlopig nog diep.

Maar je krijgt er wel ook stemmingswisselingen van en allerlei soorten klachten die te maken hebben met de overgang. En elke middelbare vrouw weet dat dat ook best heftig kan zijn. Ik ben gelukkig niet depressief, maar soms wel een tijdje heel somber. Of kwaad. Of alles er tussenin. Totaal onredelijk ook vaak. Ik ben ook veel assertiever geworden.

Ik ben wel heel blij dat het bestaat en dat het bij mij ook werkt. Dat verschilt heel erg. Maar het is niet zo dat alles weer bij het oude is en dat ook mijn lijf weer vrolijk verder gaat. Het blijft een strijd met geest en lijf. Dan weet je wat er speelt als je mij ergens in de supermarkt treft en ik heel boos reageer als er iemand heel lang aan het zoeken is naar zijn favoriete soep en daarmee de doorgang blokkeert. “Hallo muts”, denk ik dan totaal onredelijk. “Schiet eens op. Ik heb kanker".